Informacja o cookies

Zgadzam się Nasza strona zapisuje niewielkie pliki tekstowe, nazywane ciasteczkami (ang. cookies) na Twoim urządzeniu w celu lepszego dostosowania treści oraz dla celów statystycznych. Możesz wyłączyć możliwość ich zapisu, zmieniając ustawienia Twojej przeglądarki. Korzystanie z naszej strony bez zmiany ustawień oznacza zgodę na przechowywanie cookies w Twoim urządzeniu.

Publikacje Pracowników Politechniki Lubelskiej

Publikacje Pracowników PL z lat 1990-2010

Publikacje pracowników Politechniki Lubelskie z lat 1990-2010 dostępne są jak dotychczas w starej bazie publikacji
LINK DO STAREJ BAZY

Status:
Autorzy: Marczewska-Boczkowska Krystyna
Rok wydania: 2011
Język: polski
Źródło: 54 Zjazd Naukowy PTCH i SITPCH, 18-22 września 2011, Lublin
Państwo wystąpienia: POLSKA
Efekt badań statutowych NIE
Abstrakty: polski
Tetrafluoroborany dialkiloimidazoliowe są popularnymi cieczami jonowymi, dostępnymi w handlu i przebadanymi w aspekcie różnych zastosowań. Ciecze te mogą znaleźć szerokie zastosowanie między innymi w syntezie organicznej, w biokatalizie, w ekstrakcji, jako elektrolity w chemicznych źródłach prądu i kondensatorach chemicznych, a także jako środki smarne i płyny do pomp i kompresorów. W pracy przedstawiono wyniki badań korozji stali niestopowej w mieszaninach tetrafluoroboranu 1-butylo-3-metyloimidazoliowego z chlorkiem 1-butylo-3-metyloimidazoliowym i/lub wodą. Zastosowano standardowe metody elektrochemiczne i grawimetryczne stosowane w roztworach wodnych. Stwierdzono że obecność chlorków i wody zwiększa agresywność korozyjną cieczy jonowej nawet w temperaturach pokojowych. Wraz ze wzrostem stężenia zanieczyszczeń szybkość korozji stali niestopowej wzrasta. Stwierdzono, że istotną rolę w procesie korozji stali w cieczach jonowych ma proces termicznego rozkładu cieczy. Proces ten w zachodzi już w temperaturze 150oC i prowadzi do pokrycia powierzchni korodującego materiału dobrze przyczepną i trwałą warstwą produktów korozji, złożoną ze związków żelaza i produktów rozkładu cieczy jonowej. W miejscach lokalnych uszkodzeń wytworzonej warstwy, w obecności chlorków, rozwija się intensywnie korozja wżerowa.