Wodnosamoloty Macchi w Pucharze Schneidera. Cz. 2
Artykuł w czasopiśmie
MNiSW
5
spoza listy
| Status: | |
| Autorzy: | Latalski Jarosław |
| Dyscypliny: | |
| Aby zobaczyć szczegóły należy się zalogować. | |
| Rok wydania: | 2026 |
| Wersja dokumentu: | Drukowana | Elektroniczna |
| Język: | polski |
| Numer czasopisma: | 3-4 |
| Strony: | 44 - 63 |
| Efekt badań statutowych | NIE |
| Materiał konferencyjny: | NIE |
| Publikacja OA: | NIE |
| Abstrakty: | polski |
| Artykuł jest drugą częścią opracowania opisującego najsłynniejsze europejskie wyścigi lotnicze, czyli Puchar Schneidera. W części pierwszej omówiono sześć początkowych edycji zorganizowanych w latach 1913–1922. W tej pracy przedstawiono zaś przebieg rywalizacji w kolejnych wyścigach – między 1923 a 1932 r., kiedy to Wielka Brytania wygrała zawody po raz trzeci z rzędu i zdobyła trofeum na własność. W opracowaniu szczególną uwagę poświęcono samolotom firmy Aeronautica Macchi, która była jednym z głównych uczestników tych zawodów. W artykule szczegółowo przedstawiono konstrukcje opracowane po 1922 r. – łódź latającą Macchi MC.33 oraz wodnosamoloty pływakowe MC.39, MC.52, MC.67 i M.C.72. Wszystkie te maszyny brały udział w kolejnych edycjach Pucharu. Wyjątkową rolę w historii lotnictwa odegrał model M.C.72, na którym chor. F. Angello ustanowił w 1934 r. rekord prędkości lotu 709 km/h. Rekord ten, w kategorii wodnosamolotów z napędem tłokowym, pozostaje niepobity do dziś. Przedsiębiorstwo Macchi istnieje nadal, aktualnie pod nazwą Alenia Aermacchi, i jest wiodąca włoską firmą zajmującą się projektowaniem i produkcją wojskowych samolotów treningowych. |
